Karabin Krnka (ros. Винтовка Крнка́) – konwersja ładowanego odprzodowo „6-liniowego karabinu , polegająca na przystosowaniu go do ładowania odtylcowego, nabojem scalonym. Stworzona przez czeskiego rusznikarza i wynalazcę Sylwestra Krnka w 1867 roku. Karabin przyjęty został na uzbrojenie Armii Imperium Rosyjskiego w 1869 r. W zależności od przyjętej daty często określa się go jako: Karabin Krnka wzór 1867 lub Karabin Krnka wzór 1869. Karabin występował w wersji dla piechoty i kawalerii.
Historia thumb|Budowa zamka|200px thumb|Przekrój zamka i amunicji|200px W latach 60. XIX wieku Ministerstwo Wojny aktywnie poszukiwało możliwości szybkiego wyposażenia armii w karabin odtylcowy, zasilany nabojami scalonymi. Wraz z rozwojem i poszukiwaniem nowych modeli takiej broni, szczególną uwagę zwrócono na możliwość konwersji dostępnych egzemplarzy broni odprzodowej. Uwagę Ministerstwa przyciągnęła koncepcja czeskiego rusznikarza Sylwestra Krnka, której główną zaletą była prostota i łatwość wykonania przebudowy. Nowy model karabinu został zatwierdzony 18 marca 1869 roku, a prac nad konwersją dokonywano masowo zarówno w przedsiębiorstwach państwowych (Tulskie Zakłady Zbrojeniowe), jak i prywatnych. Od 1870 r.