W 1948 roku założył magazyn Finisterre, który upadł w tym samym roku (ukazało się dwanaście numerów).
W 1949, 1950 i 1951 wykładał w Quebecu, na francuskojęzycznym, katolickim Uniwersytecie Lavala, gdzie przebywał na zaproszenie belgijskiego teologa i filozofa tomistycznego Charlesa de Konincka (zm. W 1965). W 1954 wpisany został na listę członków Królewskiej Akademii Nauk Moralnych i Politycznych. Był także profesorem w Instytucie Społecznym Leona XIII.
W 1972 został mianowany członkiem kierownictwa naukowego Schopenhauer-Gesellschaft. Powrócił na Uniwersytet Lavala, a przedmiotem jego wykładów była filozofia Arthura Schopenhauera. W ostatnich latach życia fascynowała go postać i poglądy Marcela Lefebvre’a.
Doktryna Na poziomie etyki politycznej odrzucał doktrynalizm i makiaweliczny oportunizm, opowiadając się za ostrożnościowością, która podporządkowuje politykę moralności, zawsze biorąc jednak pod uwagę możliwości i konkrety. W micie nowego chrześcijaństwa potępiał personalistyczny humanizm Jacques’a Maritaina.