Natalja Władimirowna Baranska z d. Radczenko-Rozanowa (ros. Наталья Владимировна Баранская (Радченко-Розанова), ur. w Petersburgu, zm. 29 października 2004 w Moskwie) – radziecka i rosyjska pisarka.
Życiorys Urodziła się w rodzinie rewolucjonistów Władimira (z wykształcenia lekarza) i Lubow, która brała udział w zakładaniu Związku Walki o Wyzwolenie Klasy Robotniczej. W 1925 ukończyła pierwszą doświadczalną szkołę MONO i wstąpiła na wyższe państwowe kursy literackie Mosprofobru, które ukończyła w 1930 jednocześnie z Wydziałem Historyczno-Etnologicznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego. Mieszkała z matką w Woroneżu, gdzie pracowała w miejscowym wydawnictwie. Po aresztowaniu i zesłaniu matki udała się do Moskwy, później do Uralska, gdzie pracowała w redakcji gazety "Prikaspijskaja Prawda", później przeniosła się do Saratowa, gdzie również pracowała w wydawnictwie. W 1936 jej mąż został osadzony w łagrze w Workucie, po czym przeniosła się do Moskwy, gdzie później wyszła ponownie za mąż, później pracowała w uniwersytecie w Saratowie, badając związki literatury i folkloru. Od 1940 pracowała w Państwowym Muzeum Literackim, później ukończyła aspiranturę Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, w końcu lat 50. została dyrektorem muzeum A. Puszkina, w którym pracowała do 1966.