thumb|Grób Andrzeja Kiełbasińskiego na cmentarzu powązkowskim w Warszawie Andrzej Kiełbasiński (ur. 21 czerwca 1927 w Warszawie, zm. 3 marca 2019 tamże) – polski matematyk, profesor doktor habilitowany.
Życiorys Urodził się 21 czerwca 1927 jako syn Stanisława Kiełbasińskiego, chemika, profesora Politechniki Łódzkiej.
Podczas powstania warszawskiego był strzelcem ps. Olgierd w VIII Samodzielnym Rejonie Okęcie, w 7 Pułku Piechoty „Garłuch” podlegającemu Warszawskiemu Okręgowi Armii Krajowej. Walczył w szeregach Grupy Bojowej „Krybar” (III zgrupowanie „Konrad”, 1. kompania, pluton 111). Po upadku powstania dostał się do niewoli (nr jeniecki 141259).
Po zakończeniu wojny powrócił do Warszawy, studiował na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. Następnie rozpoczął pracę naukową, specjalizował się w algebrze numerycznej. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku wspólnie z prof. Stefanem Paszkowskim należał do pionierów nowoczesnych metod numerycznych. Stworzył algorytm dodawania liczb, który symuluje arytmetykę podwojonej precyzji mimo wykonywania wszystkich obliczeń w pojedynczej precyzji. Prowadził wieloletnie badania nad numeryczną algebrą liniową oraz teorią błędów zaokrągleń w obliczeniach numerycznych, dzięki czemu był nazywany „polskim Wilkinsonem” (w nawiązaniu do Jamesa H.