Jest to niewielkie schronisko. Jego otwór znajduje się na półce skalnej o wysokości 3–6 m. Schronisko ma postać dość wysokiego, krótkiego korytarza zakręcającego pod kątem 90 stopni. Powstało w późnej jurze (oksford) w wapieniach skalistych w wyniku zjawisk krasowych oraz wietrzenia skał. Na ścianach można dostrzec niewielkie formy erozyjne i polewy mleka wapiennego. Namulisko kamienisto-gliniasto-próchnicowe, na dnie zazwyczaj są duże ilości nawianych liści. Próbowano go kiedyś eksplorować – świadczy o tym owalne wgłębienie zaraz za otworem wejściowym. Światło słoneczne dociera niemal do samego końca schroniska, w jego zasięgu na ścianach rozwijają się glony i mchy. Ze zwierząt obserwowano muchówki.
Miejscowej ludności schronisko znane była od dawna. W literaturze po raz pierwszy wymienia go Z. Ciętak w 1935 r. W 1951 Kazimierz Kowalski pisze, że namulisko schroniska nie było badane. W 2017 r. zmierzył schronisko A. Polonius, on też wykonał jego plan.
Szlak turystyczny żółta, geologiczna ścieżka dydaktyczna w postaci zamkniętej pętli. Od parkingu w Dubiu Wąwozem Żarskim do Doliny Szklarki i z powrotem (inną trasą). 8 przystanków.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Żary (województwo małopolskie)