Z powodu opóźnień w programie silników działających w oparciu o olej napędowy, wiosną 1910 roku TI dokonał zamówienia dwóch okrętów typu U-17 z silnikami wykorzystującymi w charakterze paliwa parafinę. Jeszcze jednak latem tego samego roku w oddziale MAN w Augsburgu ukończono testy czterosuwowego silnika Diesla, który konkurował z dwusuwowym silnikiem Germaniawerft z Kilonii. Mimo pewnych wad, dwusuwowy silnik diesla zapewniał – jak wówczas uważano – większy od jednostki czterosuwowej potencjał rozwojowy, toteż 25 listopada 1910 roku TI przyznała stoczni Kaiserliche Werft Danzig kontrakt na budowę czterech okrętów podwodnych z silnikiem MAN według projektu zbliżonego do konstrukcji jednostek U-17, natomiast 18 marca 1911 roku Germaniawerft otrzymała kontrakt na budowę czterech okrętów typu U-23 z silnikiem dwusuwowym. Konkurencyjny rozwój lekkich silników Diesla w MAN i Germaniawerft zapewnił Niemcom operacyjne okręty podwodne z silnikami Diesla w znacznie krótszym czasie niż miało to miejsce na przykład we Francji, która testy tego rodzaju jednostek napędowych rozpoczęła już w 1903 roku, jednak po wielu niepowodzeniach i wypadkach, powróciła do wykorzystywania w swoich okrętach podwodnych napędu parowego.