50-52.
right|thumb|Zdjęte z U-19 działo 10,5 cm w ekspozycji muzeum w Bangor. Jednostki te po raz pierwszy w niemieckiej flocie podwodnej otrzymały silnik Diesla jako źródło energii – dwie jednostki napędowe MAN SM6x400 o mocy 850 shp każdy, napędzały dwa silniki elektryczne AEG o mocy 880 kW, które podczas rejsu na powierzchni pracowały także jako generatory ładujące akumulatory. W przeciwieństwie do dwusuwowych silników Germaniawerft, czterosuwowe silniki Diesla dostarczone przez MAN, okazały się bardzo niezawodne w eksploatacji, i były uważane za udane jednostki napędowe, choć były trudne do instalacji w czasie budowy i mało dostępne w trakcie eksploatacji. Zasięg nawodny tych okrętów wynosił 9700 mil morskich przy prędkości 8 węzłów oraz 80 mil w położeniu podwodnym przy prędkości 5 węzłów. Jednostki U-19 zdolne były do rozwinięcia prędkości 15,4 węzła na powierzchni, zaś ich maksymalna prędkość podwodna wynosiła 9,5 węzła.