mały|240x240px|Zofia Baltarowicz-Dzielińska w swojej pracowni we Lwowie w 1931 roku|alt=Zdjęcie pracowni. Rzeźby na stołach. Przy jednej z nich rzeźbiąca kobieta. mały|323x323px|Rzeźba Zofii Baltarowicz-Dzielińskiej „Apacz”|alt=Zdjęcie rzeźby. Popiersie mężczyzny w czapce. mały|354x354px|Zofia Baltarowicz-Dzielińska „Popiersie Hugo Kołłątaja”, Park Jordana, Kraków.|alt=Zdjęcie rzeźby. Popiersie mężczyzny w peruce z lokami w stroju z epoki. mały|427x427px|Grobowiec Zofii Baltarowicz-Dzielińskiej z 2022 r. Zofia Baltarowicz-Dzielińska (ur. 23 maja 1894 w Jaryczowie Starym, zm. 10 sierpnia 1970 w Krakowie) – polska rzeźbiarka, pierwsza studentka na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
Dzieciństwo Pasję do rzeźbienia Zofia odkryła bardzo wcześnie. Kiedy miała około 4–5 lat do jej rodzinnego domu przybył szklarz, który miał uszczelnić okna przed zimą. Dziewczynka z zaciekawieniem przyglądała się pracy szklarza. Kiedy ten zobaczył zaciekawioną Zosię, wręczył jej bryłę kitu z poleceniem, aby „wyrabiała ładne figurki”. Kiedy zabrakło kitu, używała żółtej gliny wydobywanej z rowu za ogrodem domu w Jaryczowie Starym.