Nowe Miasto Braniewo – dawne miasto położone na prawym brzegu Pasłęki, założone w 1341 lub 1342 roku na przeciwległym brzegu rzeki Pasłęki do już istniejącego miasta Braniewa. Oba miasta, z krótką przerwą w latach 1394–1398, zachowały swą odrębność aż do I rozbioru Polski, gdy w 1773 roku zostały ostatecznie połączone administracyjnie przez władze pruskie w jeden organizm.
Lokalizacja Nowego Miasta Nowe Miasto Braniewo miało kształt wydłużonego czworokąta z jedną główną ulicą stanowiącą jednocześnie rynek oraz z rozrastającą się z czasem liczbą bocznych uliczek. Główną ulicą była Marktstraße (obecnie ul. Kościuszki), przy której stało 40 całych domów na 51 wszystkich domów w mieście. Nowe Miasto nie było otoczone murami, jego rolę spełniała prosta drewniana palisada z dwiema wieżami obronnymi, zaś od Starego Miasta oddzielała je rzeka Pasłęka oraz fosa.
Historia Nowego Miasta Nowe Miasto Braniewo lokowane ok. 1341/1342 roku przez biskupa Hermana z Pragi na prawym brzegu Pasłęki, również jak dotychczasowe Braniewo na prawie lubeckim, chociaż z pewnymi ograniczeniami w zakresie administracji i władzy sądowniczej.