Po wyzwoleniu Arnhem zaangażowała się w życie publiczne.
W 1945 roku wstąpiła do Niderlandzkiego Ruchu Ludowego (hol. Nederlandse Volksbeweging). Następnie rozważała wstąpienie do powstałej w 1946 roku na bazie ruchu Partii Pracy (hol. Partij van de Arbeid – PVDA), jednak z uwagi na jej bliskość z dawną Socjaldemokratyczną Partią Pracy (hol. Sociaal-Democratische Arbeiderspartij) zdecydowała się na Katolicką Partię Ludową (hol. Katholieke Volkspartij). Klompé została również członkiem Stowarzyszenia Kobiet z Wykształceniem Akademickim (VVAO) (hol. Vereniging van Vrouwen met Academische Opleiding – VVAO) i zaangażowała się w działalność Holenderskiego Komitetu Kobiet (hol. Nederlandse Vrouwen Comité – NVC).
Rozczarowana wynikiem wyborów w 1946 roku, w których żadnej kobiecie nie udało się uzyskać mandatu do parlamentu, w 1947 roku wraz z przyjacielem Wallym van Lanschotem założyła organizację Roomsch Katholiek Vrouwendispuut, by mobilizować kobiety do aktywnego uczestnictwa w życiu politycznym kraju. Klompé została szefową organizacji i funkcję tę sprawowała do 1950 roku. Utrzymywała bliskie kontakty z innymi organizacjami kobiecymi i w 1947 roku za wstawiennictwem NVC otrzymała miejsce w delegacji holenderskiej na pierwsze posiedzenie Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych.