Stanisława Rachwałowa de domo Surówka, ps. Herbert, Herburta, Rysiek, Ryś, Zygmunt (ur. 29 czerwca 1903 w Rudkach, zm. 18 października 1985 w Rzeszowie) – pracowniczka wywiadu wojskowego Związku Walki Zbrojnej, Delegatury Sił Zbrojnych na Kraj oraz Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”. Represjonowana przez władze podczas okupacji niemieckiej i w czasach PRL. Często określana mianem „Pileckiego w spódnicy”.
Życiorys Młodość Rachwałowa urodziła się 29 czerwca 1903 w Rudkach pod Lwowem. Wychowała się w patriotycznej rodzinie. Ukończyła lwowskie Gimnazjum Sióstr Urszulanek. Znała język niemiecki, francuski i włoski. W 1923 wyszła za mąż za Zygmunta Rachwała, oficera Wojska Polskiego i funkcjonariusza Policji Państwowej, z którym miała dwie córki – Annę i Krystynę vel Katarzynę.
Działalność w polskim podziemiu Zimą 1939 w Krakowie rozpoczęła pracę konspiracyjną w strukturach kontrwywiadu ZWZ, gdzie podlegała pod rozkazy Jana Hartwiga „Cypriana”. Posługiwała się wówczas pseudonimami „Herbert”, „Herburta”, „Rysiek”, „Ryś”.
W kwietniu 1941 została aresztowana przez gestapo w Krakowie. W trakcie przesłuchań była brutalnie bita i torturowana, wskutek czego straciła 9 zębów. Miesiąc później została wykupiona z więzienia za fundusze ZWZ i powróciła do pracy w kontrwywiadzie.