Tytuł światowy stracił Corbett 17 marca 1897, kiedy to został znokautowany w 14. rundzie przez Boba Fitzsimmonsa na ringu w Carson City. Początkowo górował nad challengerem, z czasem zaczął jednak zdradzać oznaki zmęczenia i w 14. rundzie Fitzimmons trafił go potężnym ciosem w splot słoneczny. Mistrz padł na deski i nie był w stanie się podnieść. Był całkowicie świadomy, ale nogi odmówiły mu posłuszeństwa i w takiej pozycji został wyliczony. Potem zabiegał o rewanż, ale Fitzimmons obawiał się go i unikał powtórnej walki, oddając wreszcie tytuł w ręce Jima Jeffriesa.
Jeffries był byłym uczniem i sparingpartnerem Corbetta. 11 maja 1900 w Nowym Jorku doszło między nimi do pojedynku, który istotnie wyglądał jak starcie mistrza z uczniem. Corbett dał pokaz pięściarstwa, był szybszy od rywala i zadawał o wiele więcej ciosów. Tak walka wyglądała przez 22 rundy pojedynku zakontraktowanego na 25 rund. Przed 23. starciem Corbett miał powiedzieć do swych sekundantów: „No to teraz im pokażę, że umiem nie tylko tańczyć, ale również walczyć jak mężczyzna”. Bezskutecznie próbowano go od tego odwieść. W 23. rundzie wywiązała się wymiana ciosów, w wyniku której zdecydowanie słabszy fizycznie Corbett został znokautowany.