Maria Gładyszowa (ur. 27 lipca 1912 roku we Lwowie, zm. 23 marca 1994 roku w Krakowie) – etnografka, asystent wolontariusz przy Katedrze Etnografii Słowian UJ, prowadziła delegaturę warszawskiego Muzeum Kultur Ludowych w Krakowie, instruktorka na Międzyuczelnianych Obozach Etnograficznych, pracownica Zakładu Etnografii IHKM PAN w Krakowie (obecnie Instytut Archeologii i Etnologii) doktor habilitowany i docent Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN.
Życiorys Jej ojcem był doktor medycyny Zygmunt Rehan, a matką Janina z Langmanów. W roku 1931 zdała egzamin dojrzałości. W 1937 roku otrzymała tytuł magistra na Uniwersytecie Jagiellońskim z filozofii, ze specjalnością w geografii i etnologii. Jeszcze w trakcie trwania studiów magisterskich ukończyła uniwersytecki kurs studium pedagogicznego. Od roku 1937 pracowała w szkołach średnich i zawodowych w Krakowie, kontynuując nauczanie podczas okupacji hitlerowskiej. Brała udział w tajnym nauczaniu organizowanym przez Ośrodek Tajnego Nauczania nr 1 w Krakowie. Od grudnia 1939 do kwietnia 1945 pracowała również w Sekcji dla Uchodźców i Wysiedlonych kierowanej przez Obywatelski Komitet Pomocy w Krakowie. W roku 1938 poślubiła Mieczysława Gładysza, który stał się jej bliskim współpracownikiem w badaniach terenowych, oraz w pracach wydawniczych i bibliograficznych.