Mińskiego Pułku Piechoty. W 1894 wyróżniony Orderem Świętego Włodzimierza III klasy, a w 1899 – II klasy. otrzymał stopień generała majora i przekazał dowództwo nad 54. Mińskim Pułkiem Piechoty pułkownikowi Władimirowi Aleksandrowiczowi Archipowowi. generał major Raftopuło przeszedł w stan spoczynku.
Życie prywatne thumb|Generał major Piotr Raftopuło z żoną – Ludwiką z Witkowskich w Warszawie w 1889 W drugiej połowie 1889 ożenił się polską szlachcianką, Ludwiką Witkowską z Rypina. Ich związek małżeński zawarty został w Cerkwi prawosławnej, prawdopodobnie w Warszawie (Ludwika musiała przejść na wyznanie prawosławne). Wkrótce urodziły się im bliźnięta – Borys i Elżbieta, a następnie Piotr (junior) oraz Maria. Wszystkie dzieci Piotra i Ludwiki Raftopułów ochrzczone zostały w obrządku prawosławnym. Rodzina osiedliła się w Choszczówce pod Warszawą, przy ul. Wilczej 4, gdzie generał wybudował willę, która nazywana była „Piotrówką” (od jego imienia). Dzieci Raftopułów otrzymały staranne wykształcenie. Borys, tak jak jego ojciec, wybrał karierę wojskową, którą rozpoczął w randze podporucznika w 179. Ust-Dwińskim Pułku Piechoty w Poniewieżu. W latach 1914–1915 (na początku I wojny światowej) był oficerem w 175. Baturińskim Pułku Piechoty. Elżbieta ukończyła prestiżowe Konserwatorium Petersburskie, Piotr zaś ukończył politechnikę.