Od czerwca 1929 do maja 1930 był oficerem nawigacyjnym ORP „Wilia”, a od lipca 1930 do 1931 na ORP „Wicher”. W 1930 założył Obserwatorium Morskie w Państwowym Instytucie Meteorologicznym w Gdyni. W latach 1932–1939 wykładał w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu, jednocześnie pracował w Kierownictwie Marynarki Wojennej w Warszawie. 29 stycznia 1932 został mianowany kapitanem marynarki ze starszeństwem z 1 stycznia 1932 i 3. lokatą w korpusie oficerów morskich. Z dniem 28 lutego 1933 został przeniesiony w stan spoczynku.

W 1935 ukończył studia na Wydziale Geodezji Politechniki Warszawskiej, otrzymując dyplom inżyniera geodety. Od 3 grudnia 1936 do 31 sierpnia 1939 był inspektorem technicznym Zaopatrzenia Nawigacyjnego Marynarki Wojennej w KMW.

W wojnie obronnej 1939 roku do 6 października służył jako oficer łączności Batalionu Morskiego w Samodzielnej Grupie gen. Franciszka Kleeberga. Zwolniony z niewoli w obozie przejściowym w Radomiu, od kwietnia 1940 do 1944 przebywał w Warszawie. Od 1 maja 1940 do 1 sierpnia 1944 zatrudniony w Biurze Planowania Zarządu Miasta. Od 1941 współorganizował tajne nauczanie i wykładał na Wydziale Okrętowym Państwowej Szkoły Techniczno-Mechanicznej, a w 1943 na kursie Budowy Okrętów na tajnej Politechnice Warszawskiej.