Po demobilizacji kierował Naukowo-Badawczym Instytutem Krajoznawstwa w Nalczyku, po ataku Niemiec na ZSRR ponownie został zmobilizowany do armii i skierowany na front, w lipcu 1942 brał udział w walkach nad Donem, a później pod Stalingradem, gdzie został ranny. Po wyleczeniu brał udział w dalszych walkach, m.in. w odbijaniu z rąk niemieckich Krymu, w walkach w krajach bałtyckich i w Prusach Wschodnich (w tym szturmie Królewca). W lipcu 1945 został zdemobilizowany i mianowany ludowym komisarzem oświaty Kabardyjskiej ASRR. Nadal pisał wiersze, tworzył po kabardyjsku i rosyjsku, wydał wiele zbiorów wierszy. Pisał również powieści, przyczyniając się do rozwoju kabardyjskiej literatury. Od 1948 do 1950 był sekretarzem obwodowego komitetu partyjnego, a po ukończeniu aspirantury w Instytucie Czerwonej Profesury w 1953 został wicepremierem Kabardyno-Bałkarskiej ASRR (do 1959), w 1959 objął prezesurę Zarządu Związku Pisarzy Kabardyno-Bałkarskiej ASRR, w 1971 został sekretarzem Zarządu Związku Pisarzy ZSRR. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR (1966-1974). Wchodził w skład Prezydium Radzieckiego Komitetu Solidarności Krajów Azji i Afryki i Radzieckiego Komitetu Kontaktów z Pisarzami Azji i Afryki.