Śnieżnik lśniący (Scilla luciliae (Boiss.) Speta) – gatunek rośliny z rodziny szparagowatych. Rośliny te występują w warunkach naturalnych w Azji Mniejszej. Tradycyjnie zaliczany był do rodzaju śnieżnik Chionodoxa (stąd nazwa zwyczajowa) na podstawie różnic m.in. w budowie okwiatu – zrastania się jego listków u nasady. Epitet gatunkowy nazwy naukowej upamiętnia Lucile Boissier, żony szwajcarskiego botanika Pierre Edmond Boissier'a (1810-1885), uczestniczącej w jego ekspedycji do Hiszpanii.
Morfologia Pokrój Dorasta do 15–20 cm wysokości, z czasem tworzy gęste kępy. Każda roślina wytwarza 2–3 bezlistne pędy kwiatostanowe, barwy brązowej. Organy podziemne Drobne, okrągłe i lekko spłaszczone cebule, z grubą warstwą suchej okrywy (tuniki) barwy srebrnej lub fioletowej. Liście 2–4 zielone, równowąskie, rynienkowate, o długości około 10 cm. Brzeg blaszki liściowej brązowawy. Po przekwitnięciu rośliny liście usychają i odpadają. Kwiaty Szafirowe, gwiaździste, z białym środkiem. Dolna jasna część łatek o nieostrej granicy, białawoniebieska. Luźne grona z 1–2(4) kwiatami zwykle na wzniesionych szypułkach. Okwiat (16)20–27(30) mm długości. W uprawie znajdują się także odmiany o kwiatach w różowym odcieniu, żółtawobiałych, białych, fioletowoniebieskich, lilioworóżowych lub purpuroworóżowych.