Konwencja jest monitorowana przez Komitet Praw Osób Niepełnosprawnych.
Konwencja została spisana w 6 językach miarodajnych: angielskim, arabskim, chińskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim (art. 50). Depozytariuszem jest Sekretarz Generalny ONZ (art. 41).
Polska podpisała i ratyfikowała Konwencję, natomiast nie ratyfikowała Protokołu Fakultatywnego.
Streszczenie Konwencja nawiązuje do tradycji prawa cywilnego – ma preambułę, w której przytacza się zasadę, że wszystkie prawa człowieka są uniwersalne, niepodzielne, współzależne, i wzajemnie powiązane Deklaracji Wiedeńskiej i Programu Działania Światowej Konferencji Praw Człowieka w Wiedniu. Zawiera 50 artykułów.
Artykuł 1 definiuje cel Konwencji: popieranie, ochrona i zapewnienie pełnego i równego korzystania ze wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności przez wszystkie osoby niepełnosprawne oraz popieranie poszanowania ich przyrodzonej godności.
Artykuły 2 i 3 zawierają definicje takie jak komunikacja, w tym alfabet Braille’a, język migowy, dyskryminacja ze względu na niepełnosprawność, racjonalne usprawnienia i uniwersalne projektowanie, a także określają zasady ogólne Konwencji.