mimo ostrzału artylerii i kontrataku jazdy nie ponieśli strat. Broniący się od kilku godzin żołnierze Ćwieka mogli dzięki temu spokojnie ujść do lasu.
Po otrzymaniu informacji od gońca Lelewel postanowił ruszyć na pomoc walczącym razem z całym oddziałem; jednak ruszywszy, otrzymał kolejną informację, mówiącą o tym, że zaatakowani przez kpt. Skłodowskiego Rosjanie wycofali się. Nie byli oni skłonni do ścigania powstańców nocą przez lasy Puszczy Solskiej, gdyż wiązało się to ze zbyt dużym ryzykiem.
Następstwa Po potyczce doszło do spotkania oddziałów Ćwieka i Lelewela; połączyły się one w jeden związek taktyczny. Następnego dnia, 3 września, całość zgrupowania skierowała się na wschód od Biłgoraja. Kilkanaście kilometrów dalej, na roztoczańskich wzgórzach w okolicy wioski Panasówka, doszło do kolejnego starcia. Bitwa pod Panasówką, zwycięska dla strony polskiej, była jedną z największych bitew w czasie powstania styczniowego. W jej wyniku zginęło 35 polskich powstańców i około 360 Rosjan.
Przypisy
Bitwa pod Biłgorajem (1863) Kategoria:Bitwy powstania styczniowego w województwie lubelskim Kategoria:Bitwy w 1863