W kolejnych latach uruchomiono takie oddziały jak: chirurgia urazowa, anestezjologia, urologia, z oddziału zakaźnego wydzielono oddział gruźliczy, oddział chorób wewnętrznych podzielono na dwa oddziały.
W latach 1950–1952 szpital otrzymał gospodarstwo rolne w Nowym Sączu, Falkowej oraz w Dąbrowie o powierzchni 47,5 ha, co zapewniło stałe zaopatrzenie w owoce, jarzyny i częściowo w mięso. W 1969 zapoczątkowano kolejne inwestycje. Powstało m.in. 5-kondygnacyjne skrzydło budynku głównego oraz wiele pomieszczeń zaplecza szpitalnego, kuchnia, pralnia, kotłownia oraz centralna tlenownia.
W 1965 szpital zatrudniał 32 lekarzy medycyny, 18 stażystów i lekarza dentystę, oraz 60 pielęgniarek. W kolejnych latach liczba osób pracujących systematycznie wzrastała. W roku 1970 zatrudnionych było 36 lekarzy i 123 pielęgniarki, w tym 100 o pełnych kwalifikacjach.
W 1975 Szpital Miejski otrzymał status Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego oraz pełnił również funkcję Zakładu Opieki Zdrowotnej dla Nowego Sącza, Starego Sącza oraz 11 gmin.