Analiza Cynna przewyższa technicznie wszystko co Corneille napisał wcześniej. W sposób naturalny zachowuje zasadę trzech jedności, utrzymuje napięcie aż do finału, a nawet wzmaga je w V akcie, co dotąd było słabą stroną warsztatu autora. Dramatopisarz z żelazną konsekwencją urzeczywistnił założenia swojej własnej poetyki. Bohaterowie nie budzą grozy ani litości lecz podziw, nad akcją dramatu góruje potężna, równa bogom, jednostka, której los kończy się szczęśliwym akordem. Cynna stanowi rewizję Horacjusza. August nie kieruje się nieludzką racją stanu. Zdaje sobie sprawę, że przemoc dzieli a nie łączy. Umacniając państwo mieczem wykopał głęboki rów między tronem a społeczeństwem. Aby nawiązać kontakt z poddanymi jest gotów wyrzec się władzy cesarskiej. Po raz pierwszy u Corneille’a to władca skupia na sobie całą uwagę, nie tylko prowadzi akcję, ale też dzieli się miażdżącym brzemieniem egzystencji. To on, a nie Cynna, jest głównym bohaterem i od tego, co przedsięweźmie zależy przyszłość. Żona, Liwia, doradza mu łaskę, by rozbroić skrzywdzonych i udaremnić spisek. Proponuje wybieg w grze politycznej. Tak interpretował dalsze postępowanie Augusta Napoleon, który widział w nim posunięcie taktyczne, wzmacniające siłę dyktatora.