Korelacja genotyp–środowisko (rGE) – nielosowe współwystępowanie genotypów i środowisk. Może wynikać zarówno bezpośrednio z przyczyn genetycznych, jak i z mechanizmów incydentalnych. Odpowiada mediatorowi, elementowi zakłócającemu lub koliderowi w modelu badanego zjawiska, którego pominięcie lub uwzględnienie (zależnie od sytuacji) prowadzi do błędnych oszacowań. Podobnego rodzaju wyzwanie stanowią interakcje genotyp–środowisko.
Plomin i in. zaproponowali wyróżnienie trzech przyczynowo różnych rodzajów rGE:
Korelacja pasywna – gdy genotyp występuje częściej w określonym środowisku, choć nie ma w tym jego własnej roli. Przykładowo, rodzice o różnych dziedzicznych cechach mogą żyć w innych sytuacjach, lub tworzyć swojemu potomstwu odmienne warunki, co może wpłynąć na przejawiane przez nie zachowanie w stopniu wykraczającym ponad sam efekt odziedziczonych cech. Korelacja reaktywna – gdy fenotyp będący realizacją danego genotypu wywołuje w otoczeniu określone odpowiedzi. Na przykład, w toku edukacji konkretni opiekunowie mogą poświęcać wybranym dzieciom różną ilość uwagi, i stosować wobec nich różne metody wychowawcze. Korelacja aktywna – gdy genotyp determinuje skłonność jednostki do tworzenia i szukania określonych bodźców i środowisk.