Alfons Amadeusz Bronarski (ur. 13 marca 1891 w Tłumaczu, zm. 11 maja 1965 we Fryburgu) – polski historyk i filolog.
Życiorys Syn radcy rządowego Juliusza Bronarskiego i Marii z Nikischów, jego bratem był Ludwik Bronarski. Od 1902 uczył się w IV Gimnazjum we Lwowie, po złożeniu egzaminu dojrzałości w czerwcu 1910 wyjechał do Wiednia. Studiował na Uniwersytecie filologię i literaturę romańską, germańską i słowiańską, w 1914 uzyskał magisterium i przeniósł się na Uniwersytet we Fryburgu, gdzie kontynuował studia doktoranckie. W 1918 uzyskał stopień doktora, od 1920 pracował jako sekretarz w Redakcji Wydawnictw Encyklopedycznych o Polsce Wydziału Narodowego Polskiego w Ameryce z siedzibą we Fryburgu, a następnie w Genewie. W 1924 wyjechał do Paryża, gdzie na tamtejszym uniwersytecie rok później został profesorem języka francuskiego. Alfons Bronarski był poliglotą, biegle władał francuskim niemieckim, angielskim i włoskim. Od 1927 był kierownikiem Biura Prasowego w Poselstwie RP w Bernie i gdzie równocześnie kierował działem propagandy. W grudniu 1935 został attaché prasowym poselstwa i zajmował to stanowisko przez dziesięć lat, odwołano go w związku ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Równolegle do pracy dyplomatycznej od roku akademickiego 1929/1930 był wykładowcą filologii polskiej na Uniwersytecie w Neuchâtel.