Zdobył brązowy medal w biegu na 800 metrów na europejskich igrzyskach halowych w 1969 w Belgradzie (wyprzedzili go Dieter Fromm z NRD i Polak Henryk Szordykowski). Zajął 7. miejsce na tym dystansie zarówno na mistrzostwach Europy w 1969 w Atenach, jak i na halowych mistrzostwach Europy w 1970 w Wiedniu.
W 1961 Carroll poprawił rekord Europy w biegu na 880 jardów. Otrzymał stypendium na Uniwersytecie Villanova w Pensylwanii. Jako członek drużyny tego uniwersytetu ustanowił 15 maja 1964 w Los Angeles rekord świata w sztafecie 4 ×880 jardów czasem 7:19,0.
Carroll był mistrzem Irlandii w biegu na 440 jardów w latach 1966–1968, w biegu na 880 jardów w 1967 i 1968 oraz w biegu na 800 metrów w 1971 i 1973, a także mistrzem „All–Ireland” na 880 jardów w 1966. Był również mistrzem Wielkiej Brytanii (AAA) w biegu na 880 jardów w 1963, 1966 i 1968 oraz wicemistrzem w 1964 i 1967.
Po zakończeniu wyczynowego uprawiania lekkoatletyki pracował w administracji samorządowej Dublina, będąc przez wiele lat jej rzecznikiem prasowym. Był jednym z inicjatorów zorganizowania corocznego Maratonu Dublińskiego.