Od marca 1944 zagrożony ponownym aresztowaniem ukrywał się w lasach w okolicach Wieńca-Zdroju, następnie w Toruniu, m.in. u rodziny Jasielskich, i w Borach Tucholskich, gdzie dołączył do oddziału partyzanckiego „Jedliny – 102". W lipcu 1944 został odwołany z funkcji komendanta okręgu z powodu stanu zdrowia (rana nogi, depresja po śmierci żony).
Lata powojenne Wiosną 1945 otrzymał nominację na komendanta Delegatury Sił Zbrojnych na Okręg Pomorski. Gdy w 23 sierpnia 1945 został zatrzymany przez funkcjonariuszy UB, pełnił funkcję komendanta Okręgu Morskiego (Gdańskiego) DSZ. Pierwszy proces przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Gdańsku zakończył się 7 czerwca 1946 umorzeniem sprawy na mocy amnestii z 2 sierpnia 1945. Najwyższy Sąd Wojskowy uchylił wyrok po rewizji prokuratorskiej i skierował do ponownego rozpatrzenia przez ten sam sąd. 25 września 1946 otrzymał wyrok półtora roku więzienia z zaliczeniem tymczasowego aresztowania na podstawie Dekretu o Ochronie Państwa. Po wyjściu z więzienia mieszkał w Bydgoszczy, Wałbrzychu (pracował tam w składnicy odpadów) i Poznaniu, gdzie był księgowym w Spółdzielni Inwalidów „Niewidomy” oraz podejmował różne prace fizyczne. Otrzymał niewielką emeryturę i uprawnienia kombatanckie dopiero w latach 60. XX w. dzięki staraniom byłych członków Tajnego Hufca Harcerzy w Gdyni.