Cheke’a i Juliana Hume’a utrata większości struktur pióra u chruścielowca rdzawego wskazuje na długotrwałą izolację. Obydwa chruścielowce mogą wywodzić się z Azji, tak jak wiele maskareńskich ptaków.
W 1892 szkocki przyrodnik Henry Ogg Forbes opisał wodnika krzywodziobego (Diaphorapteryx hawkinsi), wymarły gatunek z wysp Chatham, który przypisał do Aphanapteryx jako A. hawkinsi. Uznał gatunek z wysp Chatham za bliższy chruścielowcowi rdzawemu w większym stopniu, niż ten był podobny do chruścielowca rodrigueskiego. Zasugerował istnienie w przeszłości połączenia między wyspami Chatham a Maskarenami. Tę koncepcję krytykowali późniejsi autorzy, w tym brytyjski paleontolog Charles William Andrews i niemiecki ornitolog Hans Friedrich Gadow, a nowy gatunek wydzielono do rodzaju Diaphorapteryx.
Morfologia i anatomia thumb|alt=Ilustracja przedstawiająca ptakiem o długiej szyi, długim i ostrym czerwonym dziobie, czerwonych nogach i stopach, piórach barwy od szarej po czarną i duża nagą połać czerwonej skóry wokół oka|Rekonstrukcja wyglądu chruścielowca rodrigueskiego autorstwa Frohawka (1907), oparta na dawnych szkicach i opisach. Opisywana była jako „raczej fantazyjna” Chruścielowiec rodrigueski był nielotnym chruścielem o jasnoszarym upierzeniu, prawdopodobnie biało nakrapianym.