W 1913 został aresztowany za bolszewicką propagandę i przewóz nielegalnej literatury, następnie zesłany do Carycyna (obecnie Wołgograd), później przeniósł się do Piotrogrodu, gdzie pracował do rewolucji lutowej, od jesieni 1917 prowadził działalność partyjną w Baku, gdzie redagował gazety „Raboczyj” i Izwiestija. W 1918 był ludowym komisarzem sprawiedliwości Rady Komisarzy Ludowych guberni bakijskiej i jednym z głównych działaczy Komuny Bakijskiej, po jej upadku ukrywał się, po czym przedostał się do Moskwy, gdzie pracował w Armeńskim Komisariacie (Wydziale) Ludowego Komisariatu do spraw Narodowości i redagował pismo „Krasnoje Znamia” i gazetę „Kommunist”. W 1921 KC RKP(b) skierował go do pracy partyjnej w Erywaniu, gdzie od 21 maja do 17 września 1921 pełnił funkcję ludowego komisarza sprawiedliwości Armeńskiej SRR, od 1923 był zastępcą przewodniczącego, a od 23 czerwca 1925 do 7 lipca 1928 przewodniczącym CIK Armeńskiej SRR (do czerwca 1925 był też zastępcą stałego przedstawiciela ZFSRR przy Radzie Komisarzy Ludowych ZSRR). W latach 1929–1930 był zastępcą ludowego komisarza oświaty Armeńskiej SRR i redaktorem naczelnym pisma „Narodnoje Chocziajstwo Zakawkazja”, 1932–1933 dyrektorem Instytutu Historii Zakaukaskiego Krajowego Komitetu WKP(b), a 1933–1934 ponownie zastępcą ludowego komisarza oświaty Armeńskiej SRR.