Przez większą część roku przepaść jest sucha. Woda płynie nią jedynie wiosną w porze topnienia śniegów oraz po dłuższych, intensywnych opadach. Wówczas najniższy poziom jaskini jest zatopiony. Poza tym na dnie stwierdzono słaby (ok. 0,5 l/s) wypływ wody z bocznej szczeliny. Niknie ona w syfonie, który jest wypełniony sedymentami i dotychczas nie został pokonany.
Historia poznania Jaskinię odkrył w roku 1955 Ján Majko, który wraz z towarzyszami osiągnął w niej głębokość 130 m. Na początku lat 80. XX w. zmapowała ją grupa pod kierownictwem G. Stibrányi'ego, która równolegle w l. 1981-84 usiłowała pokonać – bez sukcesu – końcowy syfon.
Ochrona Jaskinia leży w granicach Parku Narodowego Kras Słowacki. Od 1995 r. jest chroniona jako pomnik przyrody (słow. Prírodná pamiatka).
Turystyka Jaskinia nie jest dostępna do zwiedzania turystycznego.
Bibliografia Ďurček Jozef a kolektív: Slovenský kras. Turistický sprievodca ČSSR, č. 41, wyd. Šport, slovenské telovýchovné vydavateľstvo, Bratislava 1989, ; Hochmuth Zdenko: Krasove územia a jaskyne Slovenska, wyd. Ústav geografie, Prírodovedecká fakulta Univerzity P. J. Šafárika v Košiciach, Košice 2008; Slovenský kras – Domica. Turistická mapa 1:50 000, wydanie 3, wyd. VKÚ Harmanec 2007, .
Kategoria:Jaskinie Krasu Słowacko-Węgierskiego
Kategoria:Pomniki przyrody na Słowacji Kategoria:Powiat Rożniawa