Andranik Manukian (ros. Андраник Александрович Манукян, orm. Անդրանիկ Մանուկյան, ur. we wsi Bnunis w Armenii, zm. 4 kwietnia 1986 w Erywaniu) – radziecki wojskowy narodowości ormiańskiej, major, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Życiorys Był Ormianinem. Skończył technikum pedagogiczne i trzy semestry instytutu pedagogicznego, pracował jako nauczyciel w szkole w Baku, we wrześniu 1939 został powołany do Armii Czerwonej, w 1941 został członkiem WKP(b). Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, brał udział m.in. w obronie Sewastopola, a latem i jesienią 1942 w bitwie pod Stalingradem, w której został ranny. Po powrocie ze szpitala wrócił na front i walczył w bitwie kurskiej, a później uczestniczył w wyzwalaniu Lewobrzeżnej Ukrainy, po kursach oficerskich otrzymał stopień młodszego porucznika, później brał udział w forsowaniu Dniepru i wyzwalaniu Koziatyna, w lipcu 1944 jako starszy porucznik został pomocnikiem szefa sztabu pułku czołgów ds. zwiadu. Brał udział w uchwyceniu przyczółków na rzekach Bug, San i Wisła i ubezpieczeniu działań czołgistów. Szczególnie wyróżnił się podczas walk na ziemiach polskich w styczniu 1945 jako szef zwiadu 1 Gwardyjskiej Brygady Pancernej 8 Gwardyjskiego Korpusu Zmechanizowanego 1 Gwardyjskiej Armii Pancernej 1 Frontu Białoruskiego w stopniu kapitana.