Członkowie sekcji wywodzili się głównie ze środowisk uczelnianych, w większości z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wiosłowały również kobiety, startując (bez większych sukcesów) w krajowej rywalizacji PZTW. Znaczna część członków klubu ograniczała się do turystyki wioślarskiej – rywalizacja sportowa była bowiem poza ich możliwościami finansowymi. Wynikało to z przyjętej w AZS zasady, iż dojazdy na zawody opłacane były przez samych zawodników. W zawodach poza Krakowem startowały zatem pojedyncze osady. Zmieniło się to dopiero w latach 30., gdy w klubie pojawiła się grupa regularnie trenujących, zdolnych zawodników, którzy szybko zaczęli odnosić poważne sukcesy sportowe. AZS Kraków podjął w związku z tym działania w celu zapewnienia im profesjonalnego sprzętu, a ich trenerem został były zawodnik, Jan Bujwid. Przyniosło to natychmiastowe sukcesy i niewielka grupa krakowskich wioślarzy stała się wiodącą siłą w rywalizacji krajowej, osiągając poważne sukcesy międzynarodowe.