Oferta chust w latach 70. i 80. XIX wieku była już bardzo urozmaicona, od okazałych ceremonialnych aż po pełne uroku lekkie chusty. We wzorach połączono dawne ornamenty z motywami florystycznymi: kwiatami ogrodowymi (głównie różami i daliami), stylizowanymi gałązkami, figuratywnymi wazonami czy zakręconymi kokardkami.
Projektowaniem chust zajmowali się artyści rysownicy. W 1871 roku w warsztacie było zatrudnionych siedmiu projektantów rysowników, a pod koniec XIX wieku jedenastu. Pod koniec XIX i na początku XX wieku styl chust z Pawłowskiego Posadu został ostatecznie dopracowany. W tym okresie popularne były dwa rodzaje chust: z cienkiej półprzezroczystej wełny o dużych ornamentach z kwiatów zebranych w bukiety lub girlandy, albo rozmieszczonych na całej powierzchni chusty, czasami dodatkowo wzbogaconych cienkimi ozdobnymi paseczkami lub niewielkimi stylizowanymi elementami roślinnymi, na kremowym, czerwonym albo czarnym tle; z gęstej wełny o bukietach kwiatowych umieszczonych pośród wzorów tureckich (paisley), w których rysunek, szczególnie bogaty po rogach, wypełniał prawie całą powierzchnię chusty z wyjątkiem pozostawionego wolnego miejsca w formie figury na samym jej środku.