Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego. 12 lutego 1923 prezydent RP awansował go z dniem 1 stycznia 1923 na porucznika ze starszeństwem z 1 grudnia 1920 i 6. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1923, 1924 był oficerem 20 pułku ułanów w Rzeszowie. Jako oficer tej jednostki w 1928 na przełomie lat 20. i 30. pozostawał w kadrze Centrum Wyszkolenia Kawalerii. W tym czasie został awansowany na stopień rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do 20 pułku ułanów w Rzeszowie. Na stopień majora awansował ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 30. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W marcu 1939 był dowódcą szwadronu zapasowego 14 pułku ułanów jazłowieckich.
Po wybuchu II wojny światowej w kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą nadwyżek 14 pułku ułanów w składzie Ośrodka Zapasowego Kawalerii „Stanisławów”. Ponadto był zastępcą dowódcy pułku marszowego Podolskiej Brygady Kawalerii.