Jan Byra (ur. 3 grudnia 1892 w Mukaniach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski nauczyciel i inspektor szkolny, kapitan piechoty rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 3 grudnia 1892. Był synem Józefa i Melanii z domu Kościuk. Kształcił się w C.K. Gimnazjum im. Rudolfa w Brodach, gdzie w 1913 ukończył chlubnie VIII klasę i zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości. Po maturze podjął studia filozoficzne, które ukończył na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
Po wybuchu I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. armii. Jego oddziałem macierzystym był 3 pułk piechoty. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Od 1918 służył w szeregach Żandarmerii Krajowej Śląska Cieszyńskiego. W trakcie wojny polsko-czechosłowackiej w 1919 w stopniu porucznika służył w Milicji Polskiej Śląska Cieszyńskiego, pełniąc stanowisko dowódcy 1 batalionu w Cieszynie. Później brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej służąc w batalionie etapowym z Krakowa oraz jako dowódca kompanii 19 pułku piechoty. W 1921 został przeniesiony do rezerwy. Został awansowany na stopień kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. i 30.