Członkami organizacji byli umiarkowani zwolennicy porozumienia z rządem. Ponieważ Bractwo miało autentyczne korzenie wśród słoweńskiego duchowieństwa, a jego członkowie starali się być obiektywni, początkowo jugosłowiańska hierarchia kościelna nie sprzeciwiała się istnieniu organizacji. W rzeczywistości rząd Jugosławii planował wykorzystać organizację do skłócenia księży i oddzielenia ich od biskupów, a także do zmniejszenia wpływów Stolicy Apostolskiej. W listopadzie 1949 roku władze wyraziły zgodę na wydawanie czasopisma pod nazwą „Nova pot”. W grudniowym numerze ukazała się wypowiedź Broz Tity, zachęcająca członków Bractwa do zerwania stosunków ze Stolicą Apostolską na wzór zerwania stosunków Jugosławii z ZSRR. 26 kwietnia 1950 roku episkopat Jugosławii wydał zakaz uczestnictwa księży w stowarzyszeniu (non expedit). Nie był on jednak skuteczny. Rząd starał się bowiem wspierać stowarzyszenie i jego członków, również finansowo. Księżom osadzonym w więzieniach obiecywano natychmiastowe uwolnienie, jeżeli przystąpią do Bractwa. Oferowano kapłanom również ubezpieczenia społeczne.