Po przejściu w Puszczę Solską liczebność polsko-radzieckiego zgrupowania wzrosła do ok. 5000 ludzi (3000 Sowietów, 750-800 AK-owców, 750-800 AL-owócw i 400 BCh-owcówLasy Janowskie i Puszcza Solska, s. 95.Kazimierz Sobczak [red.]: Encyklopedia II wojny światowej. s. 639-640.) czego powodem było włączenie w jego skład tamtejszych oddziałów radzieckich (Borysa Szangina, Grigorija Kowalowa i Siemiona Czyżowa) oraz AK (kompania „Kosa”, pluton „Bulbasa”, pluton sztabowy „Kata”, kompania sztabowa „Woyny”, oddział szkoleniowy „Corda”, oddział szkoleniowy „Wira”, kompania i pluton 9 Pułku Piechoty oraz szpital leśny) i BCh (I Batalion „Rysia” oraz oddziały „Błyskawicy” i „Antona”)Lasy Janowskie i Puszcza Solska, s. 94..
19 czerwca Haenicke przeniósł swój sztab z Sandomierza do ZamościaLasy Janowskie i Puszcza Solska, s. 93.. Bezpośredni atak na pozycje partyzantów zaczął się 21 czerwca. Nocą z 21 na 22 czerwca, w rejonie Górecka Kościelnego, z okrążenia wyszli partyzanci AL (zginęło ok. 100 ludzi, min. por. Aleksander Szymański ps. „Bogdan”), którzy powrócili w rejon Lasów Janowskich. Kolejnej nocy tę samą próbę na innym odcinku podjęli Sowieci. Ostatecznie przebili się oni dopiero nocą z 23 na 24 czerwca udając się następnie w Karpaty. Mjr Edward Markiewicz ps. „Kalina”, dowódca sił AK i BCh, zdecydował się nie wychodzić z okrążenia.