Tomik Šialený mesiac ukazał się siedem lat po próbie wydania Vajíčka. W zbiorze widać charakterystyczny styl Ondruša: „zwichnięty” język oraz powracające motywy rozdwojenia i przeciwieństw, za które był później politycznie prześladowany. Dziś tomik jest interpretowany jako obraz wewnętrznego dramatu człowieka uwięzionego w rzeczywistości pełnej sprzeczności i jednocześnie próbą ich przezwyciężenia. Gdy w latach 70. Ondruš stał się niemile widziany przez komunistyczne władze, jego tomik Mužské korenie (1972) został przemilczany przez krytykę.

Choć Ondruš przede wszystkim tworzył poezję, przełożył także z serbskiego wiersze Vasko Popy, które ukazały się w 1966 roku pod tytułem Večne neviditeľná. Napisał także jedną książkę dla dzieci, Kreslím koňo koňaté (nieopublikowana). W 1965 roku Ondruš został uhonorowany nagrodą Ivana Kraski. Był trzykrotnie (1994, 1999 i 2000) nominowany przez prezesa słowackiego PEN Clubu do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury.