W październiku, w przerwie w zdjęciach do melodramatu Gdy zmysły grają (1924, reż. Mauritz Stiller), występowała jako Fisher w sztuce pióra J.M. Barriego Nieporównany Crichton. Wiosną 1924 zagrała wiejską dziewczynę w dramacie Źle kochana autorstwa Jacinto Benavente. Drugoplanową kreację Madam de Vintermille stworzyła w komedii Madame Sans-Gêne Sardou i Moreau, a w głównej obsadzie znaleźli się jej nauczyciele – Nils Personne, Gustaf Molander i Ellen Hartman. W tym samym roku otrzymała rolę Mathildy – największą kreację w jej dotychczasowym dorobku studenckim – w komedii Min vän Teddy, napisanej przez André Rivoire’a i Luciena Besnarda. Od 25 września występowała gościnnie w rosyjskim dramacie Jesienne skrzypce autorstwa I. Surgutsjeva, a na przełomie października i listopada wcielała się w prostytutkę w Niewidzialnym człowieku pióra Pära Lagerkvista. Jej ostatnią rolą na scenie Królewskiego Teatru Dramatycznego było podłożenie głosu Mariette, recepcjonistce lekarza, we francuskiej farsie Knock, czyli triumf medycyny Jules’a Romainsa z 1913, której premiera miała miejsce 13 listopada.