Powieść skupia się na macierzyństwie, nie poruszając roli mężczyzny jako ojca, czy też jego pracy. Cała fabuła wynika z niezależności Myriam, która musi powierzyć swoje dzieci innej kobiecie, by móc się wyzwolić (poprzez przeciwstawienie normom społecznym, według których kobiety są automatycznie przyporządkowane do roli matki).
Postać matki ewoluuje na przestrzeni wieków i znajduje to swoje odzwierciedlenie w powieści.
Krytyka Powieść nie jest kryminałem, ponieważ od początku znamy zakończenie. Retrospekcja rozpoczyna się w opowieści bardzo wcześnie.
Powieść jest bardzo interesująca z perspektywy analizy psychologicznej relacji między młodą parą z dziećmi, a ich nianią, która stopniowo staje się dla nich niezbędna, a pozycja, którą zajmuje, coraz bardziej niepokojąca. W sprytny sposób opisuje funkcjonowanie współczesnej rodziny na płaszczyźnie socjologicznej, między zależnością a przyporządkowaniem. Według Nicolasa Carreau „jest to książka, którą czyta się z zapartym tchem” oraz „wielka powieść”. Według czasopisma L’Express „czyta się ją jak bezwzględną książkę o dominacji i nędzy społecznej”.