W 1960 wyjechał do Stargardu Szczecińskiego, gdzie rozpoczął pracę w Miejskim Przedsiębiorstwie Rejonowo-Budowlanym jako kierownik budowy. W tym samym roku rozpoczął społeczną działalność sportową w klubie Spójnia Stargard, gdzie aktywnie uczestniczył będąc członkiem Sądu Koleżeńskiego i doradcą zarządu w sprawach szkoleniowych. Był grającym instruktorem koszykówki w stargardzkim zespole męskim, uczestniczył w rozgrywkach województwa szczecińskiego B i A klasy. Od 1960 do 1963 członek zarządu oraz instruktor w zespołach żeńskim i męskim. Od 1963 do 1970 miał przerwę w działalności sportowej. W latach 1970–1990 kierownik I zespołu Spójni Stargard. Od 1971 do 1973 prezes zarządu klubu. W 1980 jako kierownik pierwszej drużyny przyczynił się do zdobycia mistrzostwa III ligi (międzywojewódzka). W latach 80. zaangażowany w budowę hali sportowejByła budowana z funduszy ZNTK oraz wsparciu miasta, ostatecznie oddana do użytku w 1988) oraz w jej rozbudowie (dobudowana nowa hala została oddana 31 sierpnia 2000 wraz z zapleczem, do niespełna 600 miejsc dobudowano kolejne 1200. W 1996 został wiceprezesem ZOZKosz w Szczecinie, którym był do 2002. W latach 1974 do 2000 sprawował funkcję wiceprezesa stargardzkiego klubu.