Oprócz działalności dziennikarskiej Wojciech Piotrowicz ma znaczący wkład w rozwój polskiego życia kulturalnego na Litwie po II wojnie światowej. W latach 1964–1979 śpiewał w Polskim Ludowym Zespole Pieśni i Tańca „Wilia”. Dla tego zespołu pisał także teksty piosenek i opracowywał programy występów. Współpracował także z polskim teatrem amatorskim (Polski Zespół Teatralny przy Pałacu Kultury Kolejarzy) założonym przez Aleksandra Czernisa i Jerzego OrdęKrzysztof Woźniakowski, Współczesny polski teatr amatorski w ZSRR, "Pamiętnik Teatralny" 1981, z. 1, s. 154. Jako poeta debiutował w 1960 roku. Jest jednym z autorów pierwszej, napisanej i wydrukowanej polskiej książki (wcześniej wydawano jedynie tłumaczenia i dzieła polskich klasyków) na Litwie po II wojnie światowej, jaką była antologia poezji Sponad Wilii cichych falAleksander Srebrakowski, Sponad Wilii cichych fal, „Kurier Polonijny” 1989, nr 2, s. 8.. Od wielu lat jest także tłumaczem z języka litewskiego, ukraińskiego i białoruskiego.
W 1978 roku zaprojektował nagrobek Jerzego Ordy na Cmentarzu na Rossie w Wilnie.