Aleksander Falzmann (ur. 24 sierpnia 1887 w Łodzi, zm. 4 maja 1942 w KL Dachau) – polski duchowny luterański i działacz społeczny pochodzenia niemieckiego, radca Konsystorza i członek Synodu Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP w okresie II Rzeczypospolitej.
Życiorys thumb|240px|Symboliczny grób ks. Aleksandra Falzmanna na cmentarzu ewangelickim w Zgierzu Urodził się w Łodzi jako syn przemysłowca Alojzego Falzmanna i Emilii Groehne. Miał pięcioro rodzeństwa przyrodniego (z pierwszego małżeństwa ojca z Pauliną Buhle) oraz czworo z drugiego małżeństwa ojca. Mimo iż jego rodzina była pochodzenia niemieckiego, to w domu rodzinnym mówiono w języku polskim, a sam Aleksander został wychowany w duchu polskości. Kształcił się w łódzkim gimnazjum o profilu humanistycznym, jednak ze względu na wydarzenia łódzkie 1905 i zamknięcie szkoły zmuszony był wyjechać do Kijowa, gdzie ostatecznie zdał egzamin maturalny. W latach 1908–1912 studiował teologię ewangelicką w Dorpacie. Ordynację na duchownego przyjął 8 grudnia 1912 z rąk biskupa Juliusza Bursche i podjął posługę wikariusza łódzkiej parafii ewangelicko-augsburskiej. W tym okresie poślubił również Łucją Seiler (zm. 1977). 30 listopada 1913 urodził się ich syn – Karol Aleksander (zm. 2002).