W okresie Synodu Konstytucyjnego Kościoła w latach 1922/1923 pełnił funkcję jednego z czterech sekretarzy Synodu. W latach 1925–1930 pełnił funkcję kierownika Szkoły Ewangelistów w Zgierzu. W 1937 został przedstawicielem (delegatem) duchowieństwa w Synodzie Kościoła, zaś w 1938 został także radcą Konsystorza Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP. W 1937 rozważał możliwość objęcia parafii w Mikołowie na Górnym Śląsku, jednak ostatecznie zdecydował się nie opuszczać zgierskiej parafii.
Po wybuchu II wojny światowej i zbombardowaniu zgierskiego kościoła próbował zabezpieczyć ocalałe dobra kościelne. W pierwszych dniach okupacji niemieckiej został wraz z grupą zakładników osadzony w kościele św. Katarzyny. Po zwolnieniu został ponownie aresztowany już 28 września 1939 i poddany brutalnemu śledztwu. W czerwcu 1940 został deportowany do niemieckiego-nazistowskiego obozu koncentracyjnego Dachau, następnie do KL Sachsenhausen i w grudniu 1940 ponownie do KL Dachau. W obozie był wielokrotnie bity i poddawany eksperymentom medycznym. Podobno zaszczepiono mu także flegmonę (ropowicę). 4 maja 1942 ze względu na skrajne wycieńczenie został włączony do transportu do komory gazowej. Zmarł na atak serca jeszcze w trakcie transportu. Jego prochów nie wydano rodzinie.