Ostatnią zbudowaną była „Santa Rita” (G48) w 1963.
Łodzie gozańskie przeważnie kursowały z Grand Harbour na Malcie do portu Mġarr na Gozo. Inne trasy, które podejmowały, to z Grand Harbour do Mellieħy lub Marfy, oraz z Mġarr do Marfy lub Saint Paul’s Bay. Przewoziły one pasażerów i towary pomiędzy oboma wyspami maltańskimi. Z Gozo na Maltę najczęściej przewożono produkty rolnicze, jak owoce, warzywa, jajka i drób, podczas gdy kursy powrotne z Malty na Gozo transportowały towary wytworzone, jak cement, napoje oraz piwo.
Ten rodzaj łodzi malowany był w kolorach zielonym, niebieskim, czerwonym i żółtym, podobnie do tradycyjnych luzzu. Jedna łódź, pomalowana na czarno, przewoziła zwłoki pomiędzy wyspami.
Wypadki Było kilka wypadków, w których gozańskie łodzie brały udział. Kilka z nich trafiło pod ogień karabinowy, kiedy przepływały w pobliżu strzelnicy Pembroke Rifle Ranges, chociaż kapitanowie łodzi byli zawczasu uprzedzeni przez władze wojskowe. W 1900 łódź z Gozo, używana do połowu lampuki, przewróciła się, zabijając jednego rybaka. Inna łódź w 1911 straciła maszt, lecz załoga zdołała zawinąć do St. George's Bay. W 1926 znaleziono pustą łódź dryfującą po wzburzonym morzu.