Chwyt dolny jest wykonywany w momencie przyjmowania piłki lecącej na wysokości poniżej poziomu bioder. Zawodnik powinien ugiąć kolana. Dłonie powinny być zwrócone na zewnątrz, z palcami skierowanymi po skosie w stronę parkietu, tworząc wklęsłą powierzchnię. Małe palce obu dłoni powinny być ułożone bardzo blisko siebie. Przy tym chwycie bardzo ważna jest obserwacja oraz przewidywanie rotacji lecącej piłki oraz kąt odbicia piłki od parkietu.
Chwyt z podłoża jest wykonywany w momencie przyjmowania piłki toczącej się po parkiecie. Zawodnik powinien skrajnie obniżyć środek ciężkości ciała, a nogę dalszą toczącej się piłce ustawić w wykroku. Rękę bliższą toczącej się piłce ustawia się na parkiecie, grzbietem dłoni do dołu, utrzymując palce szeroko rozstawione. Ręka na podłożu „podbiera” piłkę, a dalsza – natychmiast chwyta piłkę od góry.
Chwyt jednorącz stosuje się wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach. Używają go zazwyczaj zawodnicy na pozycji centra. Jest chwytem polegającym na złapaniu piłki jedną dłonią. Prawidłowe wykonanie go wymaga dużych umiejętności, dlatego stosowane jest bardzo rzadko.