Od 1941 do 1944 przebywał w Swierdłowsku po ewakuacji instytutu, od 1944 do 1948 kierował w Moskwie wydziałem dendrologii i systematyki roślin Moskiewskiego Instytutu Leśno-Technicznego. W 1944 zorganizował Instytut Lasu Akademii Nauk ZSRR i został jego dyrektorem (do 1959), w 1946 założył i został kierownikiem działu geografii botanicznej (później: biogeografii) Wydziału Geograficznego Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. Łomonosowa. W 1948 wystąpił przeciwko antynaukowym teoriom Łysenki, za co został pozbawiony funkcji kierownika wydziału Moskiewskiego Instytutu Leśno-Technicznego. Od 1958 do 1962 był dyrektorem założonego z jego inicjatywy Laboratorium Leśnictwa Akademii Nauk ZSRR, a od 1962 do 1966 starszym pracownikiem naukowym i kierownikiem laboratorium w Instytucie Botanicznym Akademii Nauk ZSRR w Leningradzie. W 1920 został członkiem korespondentem, a w 1943 akademikiem Akademii Nauk ZSRR.