Leonid Romanowicz (ur. 23 stycznia 1923 w Antopolu, dzisiaj w obwodzie brzeskim na Białorusi, zm. ?) – działacz partyjny, redaktor naczelny polskojęzycznego dziennika na Litwie „Czerwony Sztandar”.
W latach 1942–1944 był żołnierzem 16 Litewskiej Dywizji Strzeleckiej. Od 1944 r. Członek Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Po wyzwoleniu Litwy spod okupacji niemieckiej, w latach 1944–1945 był sekretarzem Komitetu Miejskiego Komsomołu w Wilnie. W latach 1945–1947 został referentem w Ministerstwie Spraw Zagranicznych Litewskiej SRR. W latach 1949–1950 został redaktorem naczelnym gazety dla rejony wileńskiego „Szlakiem Lenina” (w 1962 zmieniono tytułu na „Przyjaźń”, a w latach 80. na „Wilnia”), [w:] Z dziejów polskiej prasy na obczyźnie (od września 1939 roku do współczesności), pod red. Marka Szczerbińskiego, Gorzów Wielkopolski 2002, s. 253.. W latach 1950–1951 był szefem działu prasowego Komitetu Wileńskiego KPL, następnie w latach 1952–1953 został zastępcą redaktora gazety obwodu wileńskiego „Czerwona Gwiazda”. W 1953 roku ukończył studia na Uniwersytecie Wileńskim, natomiast w 1957 roku Akademię Nauk Społecznych przy Komitecie Centralnym Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Uzyskawszy wymagane kompetencje został w latach 1957–1958 Przewodniczącym Państwowego Komitetu ds.