Kontynuując działalność polityczną, w 1847 roku zajmowała się organizacją toskańskich milicji ochotniczych, a w następnym roku zaczęła współpracować z florencką gazetą „La Patria”. Wkrótce jednak dołączyła do męża i nastoletniego syna, którzy wyjechali do Lombardii z batalionem ochotników. W 1849 roku powróciła do Livorno. W 1851 roku opublikowała skierowany do młodych matek esej Discorso di una donna alle giovani maritote del suo paese. Tłumaczyła też na język włoski utwory Williama Szekspira, Victora Hugo oraz poetów francuskich i greckich.

Pobyt w Turynie i powrót do Livorno Na początku lat 50. wyjechała do Turynu, podążając za mężem znajdującym się na wygnaniu. W dzielnicy Zecca otworzyła salon, w którym przyjmowała innych wygnańców i intelektualistów: Terenzio Mamiani, Giovanni Prati i Francesco De Sanctis. W 1853 roku zmarł jej mąż. W 1855 roku opublikowała Le confessioni di un còrso, w następnym roku napisała powieść Cenni sopra Livorno e i suoi contorni, w której opisywała swe miasto, z nawiązaniami do jego historii i kultury. Podczas pobytu w Turynie zaczęła współpracować z wydawanym w Livorno artystycznym tygodnikiem literacko-teatralnym „L'Euterpe”.