Walki robotnicze w Łodzi – bratobójcze, polsko-polskie walki stronnictw robotniczych, toczone w Łodzi od 1906 do 1907 roku.
Geneza Skutkiem porażek ponoszonych przez Rosję w wojnie z Japonią był wzrost nastrojów rewolucyjnych i narodowych na terenie Królestwa Polskiego i w szczególności Łodzi, gdzie ludność domagała się od państwa ustępstw na polu praw pracowniczych, reform demokratycznych i autonomii kulturalnej dla Polaków. Wzrost nastrojów rewolucyjnych spowodował masowy napływ członków do organizacji robotniczych. Najpopularniejszymi partiami robotniczymi były wówczas Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy (SKDPiL) oraz Polska Partia Socjalistyczna (PPS), które różniło jedynie podejście do kwestii niepodległości Polski.
Legitymistyczna i prorosyjska Narodowa Demokracja w swojej walce przeciw socjalistom w połowie 1905 roku postanowiła stworzyć Narodowy Związek Robotniczy (NZR), który przyjął całkowicie odmienną ideologię od innych ugrupowań robotniczych, przekonując że strajki i bojkot wyborów szkodzą robotnikom, a rewolucja jest spiskiem Żydów i socjalistów wymierzonym w polskość i Kościół katolicki.