System 1955 roku – okres w historii polityki japońskiej odznaczający się dominacją Partii Liberalno-Demokratycznej w demokratycznym ustroju państwa.
Po kapitulacji Japonii, zniesieniu dyktatury wojennej i ponownej legalizacji istnienia partii politycznych w Japonii powstało na powrót wiele partii, które można było przypisać do jednego z dwóch bloków (konserwatywnej prawicy i socjalistycznej lewicy), natomiast na uboczu tych bloków pozostała Japońska Partia Komunistyczna. Spośród istniejących partii, na skutek konsolidacji i przekształceń, powstały Partia Liberalno-Demokratyczna i Socjalistyczna Partia Japonii.
W 1955 r. ukształtował się w Japonii system partii predominującej z Partią Liberalno-Demokratyczną na czele, która rządziła nieprzerwanie od 1955 do 1993 r., za każdym razem zdobywając poparcie na tyle wysokie, by móc samodzielnie rządzić, ale niewystarczające do zmiany konstytucji. Przez cały ten okres Socjalistyczna Partia Japonii i Komunistyczna Partia Japonii pełniły rolę opozycji. Chociaż pozycja PLD jako partii rządzącej przez ten okres pozostawała niezagrożona, SPJ była na tyle silna, że ze względu na jej pozycję funkcjonowało określenie japońskiego systemu partyjnego jako systemu półtorapartyjnego.