Takie fakty socjolog powinien traktować „jak rzeczy”, czyli badać je empirycznie (drogą obserwacji i eksperymentów), a nie filozoficznie.
Durkheim sformułował cztery argumenty przemawiające za uzasadnieniem postulatu wyższości społeczeństwa nad jednostką: analogia z nauk przyrodniczych – organizmów i ich zachowań nie można wyjaśnić poprzez sprowadzenie ich do właściwości komórek; psychologia tłumów – ludzie zachowują się inaczej w zbiorowości. W zbiorowościach można też zaobserwować zachowania społeczne (np. „zarażanie się” przekonaniami); zastana rzeczywistość – jednostka zastaje rzeczywistość społeczną. Kształtuje ona ją i otacza; fałszywa świadomość – świadomość jednostek nie jest odbiciem rzeczywistości, a idee, którymi kieruje się jednostka są niemal zawsze wykrzywieniem rzeczywistości.
Więź społeczna Ważną rolę w pracach Durkheima grało pojęcie więzi społecznej, czyli więzi spajającej społeczeństwo w całość. Analizę przemian tej więzi przeprowadził Durkheim w swoim dziele O podziale pracy społecznej (1893). Wyróżnił w nim dwa typy solidarności: solidarność mechaniczną i organiczną. Solidarność mechaniczna jest charakterystyczna dla społeczeństw słabo rozwiniętych i opiera się na podobieństwie pomiędzy jednostkami.